A reflectie

Manon Hubert - s1085044 -plv2b

Maandag 29 september

Op naar Brabant! Er staan drie identiteitsdagen op ons te wachten in een klooster. Ik had geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen of verwachten, maar ik had er wel heel veel zin in. Samen met mijn vriendinnen waren wij vorig jaar halverwege het jaar in deze klas gekomen. Het is een hele gezellige klas maar deze dagen leken mij goed om een echte band te creëren met de klas. Onze groep had als plek de hemel gekregen waar wij de komende dagen mochten doorbrengen. Alleen al bij de naam hemel krijg ik toch het gevoel dat het een veilige plek is.

We begonnen hier met onze klas met je eigen lichaam overtrekken om vervolgens woorden of kreten te schrijven bij je voeten (waar je vandaan komt), je hart (waar je passie ligt) en in je hoofd (wat je bent). We zijn hier al een paar keer mee bezig geweest in de lessen, dus hier kwamen al snel een aantal woorden uit. Toch vind ik dit altijd een lastig iets omdat ik ervan hou om te veranderen, mezelf te ontwikkelen. En ben ik van mening dat ik in iedere situatie anders reageer of anders ben, maar misschien is dit juist ook een kwaliteit van mij.

Hierna mocht iedereen een kaartje pakken met iets wat erop wat je aansprak. Dit hebben we vaker gedaan in de lessen dus had er niet veel zin in. Ik had een kaartje met de tekst erop “ga je met me mee?”. Ik zat deze dag niet heel lekker in mijn vel door het gemis van een bepaald persoon, hierdoor stonden mijn emoties best wel hoog. Door ook de verhalen van anderen te horen hield ik het al snel niet droog. Dit was voor mij echt heel fijn, iedereen in de klas stelde zich open en leefde met elkaar mee. De traan werd afgewisseld met een lach en vervolgens weer een traan. Het was fijn om iedereen wat beter te leren kennen en deze ervaringen met de hele klas te delen.

Omdat dit een best wel heftige activiteit was geworden (tegen al mijn verwachtingen in) stond ik in de avond eigenlijk een beetje met tegenzin weer in de hemel. Ik had mijn moment van verdriet gehad en was nu wel toe aan een lach en een beetje gezelligheid. Gelukkig werd daar eigenlijk best wel rekening mee gehouden en gingen we het kwaliteitenspel doen. We mochten zelf groepjes kiezen en hier was ik het eerst niet mee eens. Ik stond er voor open om de rest van de klas te leren kennen en ben dus zelf bij een groepje gaan zitten waar ik nooit zoveel contact mee heb. Dit werd zo een luchtige activiteit en gezellig, precies waar ik aan toe was.

Na deze heftige en onverwacht intense dag zijn we in de feestzaal verder gegaan met de band versterken van de klas.

Dinsdag 30 september

Ik werd wakker vol energie en klaar voor een nieuwe dag vol verassingen. Ik wil helemaal niet meer weten wat er gaat gebeuren, ik wil alles van deze dagen me gewoon laten overkomen. We zien wel wat er gebeurd. Al schrok ik best wel toen ik aan het ontbijt hoorde dat we anderhalf uur zouden gaan lopen zonder dat je met elkaar mocht praten. En jammer genoeg klopte dit. Toch ben ik met mezelf deze uitdaging aangegaan, gewoon de opdracht volgen en kijken wat er gebeurd. Het was best moeilijk om je mond te houden terwijl er wel mensen naast je lopen. Het eerste half uur was ook echt een gevecht om niks te zeggen. Dit heb ik hierna wel naast me neer kunnen leggen en ben ik gewoon een beetje om me heen gaan kijken. Ik probeerde mezelf te dwingen na te denken over mezelf maar dat vond ik nog best wel lastig en ben ik op een geven moment maar liedjes gaan zingen (ik heb zin in thee en dansjes in de zee).

We zijn vervolgens naar binnen gegaan om een schilderijtje te maken, ik voel me helemaal niet creatief dus ik zal zelf nooit even gaan schilderen. Mijn plan was dan ook om een blad over te trekken met verschillende kleuren, wat zou er kunnen mislukken? Nou genoeg, het werd niet mooi en ik besloot dan ook drastisch om dan maar alles zwart te verven en na de lunch verder te gaan. Daar bedacht ik dat ik er maar een zonsondergang op ging schilderen, dat geeft altijd een mooi plaatje. Ik ben ook ontzettend trots op het uiteindelijke resultaat en had dit niet verwacht van mezelf.

Ook hadden we allemaal een tas met spullen mee moeten nemen naar Brabant, onder andere drie foto’s van jezelf of met anderen. Ook hier kwamen weer bijzondere verhalen uit van iedereen. Mijn vader heeft leukemie gehad, terwijl mijn moeder ook met haar gezondheid worstelde. Dit heeft uiteindelijk een grote invloed gehad op wie ik nu ben. Ik heb gezien dat mijn ouders sterk probeerden te zijn voor mij en mijn broers, maar ondertussen zie je wel veel pijn en afgezwakte ouders. Mijn ouders zijn in die tijd mijn helden geworden en dat zeg ik ze toch eigenlijk te weinig.  Zelf heb ik nooit de behoefte om dit verhaal te delen met mensen maar ik wilde het toch graag vertellen omdat het invloed heeft gehad op wie ik ben. Gelukkig was dit een erg fijne groep en voelde ik me er veilig.

Hierna had ik eigenlijk weer behoefte aan iets luchtigs, maar er was een voorstel om over de streep te gaan. Dus dat werd het avondprogramma, gelukkig werd dit gecombineerd met luchtige vragen waardoor ik niet veel hoefde na te denken.

Woensdag 1 oktober

En dat was het alweer, de laatste avond aangebroken. Ditmaal toch echt iets brakker omdat ik alles uit de laatste avond wilde halen. Eigenlijk was ik deze dag vooral bezig met de gedachte dat we straks naar huis gingen in plaats van nog een activiteit doen. Deze activiteit werd ook echt solliciteren. Als ik ergens nog niet mee bezig bent, en dat is dan misschien ook heel erg fout, is het wel de toekomst. Dus om me nu te verplaatsen in een sollicitant en alle politiek correcte antwoorden te geven, die ook nog eens bij mij pasten, had ik geen zin in. Toch moest iedereen aan de beurt komen, dus ook ik. Ik had gekozen voor de sollicitant zijn en geen directeur. Ik moest even inkomen maar hierna ging het wel, het is toch voor een beroep waar je nu voor studeert.

 We hebben deze dagen afgesloten met een groepsfoto. Ik heb een geweldige tijd gehad in Brabant, ik kijk er met veel blijheid op terug. Het was een bijzondere ervaring om deze dingen met je klasgenoten te delen en dat er zoveel mensen zich openstelde!